Na wat gegoogel kwam ik opeens foto's van onze groep tegen die door de fotograaf van de Shanxi University zijn gemaakt. In mijn verdere zoektocht ontdekte ik 2 artikelen die al in april op de officiele website van de Shanxi University zijn gezet:
- Ons internationale basketbalteam (wie o wie jumpt er op de actiefoto? ;-))
- De tweede Code-X International groep van Nederland
hulpmiddel om de artikelen te begrijpen: http://babelfish.altavista.com/, vertaal van Chinees vereenvoudigd naar Engels
Posts tonen met het label Taiyuan. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Taiyuan. Alle posts tonen
dinsdag 7 augustus 2007
zondag 8 april 2007
Na een week Taiyuan
Nu, zondag-avond, kan ik terugkijken op een mooie week in Taiyuan. Vandaag is een vrije dag en zijn we voor de tweede keer naar de stad gegaan. Ik heb een cool nieuw merk kleding ontdekt: Cool Max. Hier heb ik de eerste dag in de stad een t-shirt gekocht voor 45 yuan (zo'n 4,5 euro). Vandaag nog een trainingsjackje en een ander t-shirt. Naast shoppen hebben we de stad op ons in laten werken. Ontzettend druk, qua verkeer, qua geluid, qua eettentjes, qua winkels, qua reclame in Chinese karakters etc. Waar je ook kijkt, er gebeurt altijd wel iets. Eigenlijk vind ik alles hier tof, zelfs de negatieve dingen horen er gewoon bij: de vieze wc's, de smog, alles is hier zwart van de viezigheid (de witte Cool Max shirts zullen dan ook niet lang wit blijven ;-)).
Gisteren zijn we met zijn allen naar PingYao (the ancient city) gegaan. We hebben verschillende 'compounds' bezocht. Was gezellig, maar veel te toeristisch. Toch heb ik ook hier van de echte cultuur genoten: bij het nemen van een foto van een straatspelletje, werd ik uitgenodigd om iemands plaats in te nemen. Het bleek om Chinees schaken te gaan, maar ik begreep er uiteraard geen zak van. Na een kwartier proberen heb ik het maar opgegeven en vriendelijk bedankt voor de wijze les ;-). Ik heb er zelfs een sigaret aan over gehouden, want na het aanbod kon ik niet weigeren. Ik moest het natuurlijk ook gaan roken, maar dat wilde ik echt niet. Een tip van een omstander: steek hem achter je oor. Dat heb ik gedaan en dat werkte, ik kon weer vrolijk verder gaan spelen.
Maar voor dit leuke weekend heb ik natuurlijk ook hard moeten werken ;-). Onze eerste week Chinese les verliep grappig, vermoeiend en totaal anders dan je gewend bent vanuit Nederland. Alles wat we in de les doen is de 'teacher' continue nazeggen, elke toon, woord of zin 3x klassikaal herhalen. En dan moet ieder, een voor een, het zojuist opgezegde wederom opnieuw opzeggen. We leren geen karakters, maar vooral de 4 tonen. Alleen dit al, is ontzettend lastig. Toch na twee dagen gebruik je al iets uit de les, wat je met alleen een 'Wat en Hoe?' boekje nooit had gedaan. De zin 'wo lai zi he lan' (hier zonder de tonaties opgeschreven) helpt al veel als er tegen je wordt gesproken en je begrijpt er geen reet van (en dat gebeurt vaak, net als het eindeloze gestaar omdat je niet van hier komt :-)). De reactie is dan meestal aah, he lan... (Ik kom uit Nederland).
In de middag hebben we cultuurlessen, Tai Chi, geschiedenislessen en volgende week nog meer. Woensdagmiddag zijn we vrij. Alles bij elkaar een heel vol programma, met eigenlijk net iets te weinig vrije tijd. Het huiswerk doen voor de Chinese taal schiet er een beetje bij in. Gelukkig heb ik vanochtend nog wel wat geleerd. Ik wil het heel graag doen, dus ik ga er nog steeds voor.
Als laatste wil ik graag nog melden (heb ook een stukje geschreven voor de Code-X nieuwsbrief) dat ik nu in een officieel basketbal team zit. Met een geweldig uniform! Het basketbal heeft me goed gedaan, ik voel de adrenaline weer stromen! Wel nog oppassen voor mijn implantaat, ik moet eigenlijk nog een bitje zoeken. Mijn eerste blauwe oog is namelijk al binnen ;-), een paas die niet voor mij bedoeld was, kwam recht in mijn gezicht! De schade valt mee, maar basketbal is toch altijd nog een hardere sport dan je in eerste instantie zou verwachten. Nu twee keer getraind en volgende week waarschijnlijk een wedstrijd. Als we die wedstrijd winnen gaan we door naar de volgende ronde! Duim voor me :-)
Op naar de tweede week Taiyuan!
Gisteren zijn we met zijn allen naar PingYao (the ancient city) gegaan. We hebben verschillende 'compounds' bezocht. Was gezellig, maar veel te toeristisch. Toch heb ik ook hier van de echte cultuur genoten: bij het nemen van een foto van een straatspelletje, werd ik uitgenodigd om iemands plaats in te nemen. Het bleek om Chinees schaken te gaan, maar ik begreep er uiteraard geen zak van. Na een kwartier proberen heb ik het maar opgegeven en vriendelijk bedankt voor de wijze les ;-). Ik heb er zelfs een sigaret aan over gehouden, want na het aanbod kon ik niet weigeren. Ik moest het natuurlijk ook gaan roken, maar dat wilde ik echt niet. Een tip van een omstander: steek hem achter je oor. Dat heb ik gedaan en dat werkte, ik kon weer vrolijk verder gaan spelen.
Maar voor dit leuke weekend heb ik natuurlijk ook hard moeten werken ;-). Onze eerste week Chinese les verliep grappig, vermoeiend en totaal anders dan je gewend bent vanuit Nederland. Alles wat we in de les doen is de 'teacher' continue nazeggen, elke toon, woord of zin 3x klassikaal herhalen. En dan moet ieder, een voor een, het zojuist opgezegde wederom opnieuw opzeggen. We leren geen karakters, maar vooral de 4 tonen. Alleen dit al, is ontzettend lastig. Toch na twee dagen gebruik je al iets uit de les, wat je met alleen een 'Wat en Hoe?' boekje nooit had gedaan. De zin 'wo lai zi he lan' (hier zonder de tonaties opgeschreven) helpt al veel als er tegen je wordt gesproken en je begrijpt er geen reet van (en dat gebeurt vaak, net als het eindeloze gestaar omdat je niet van hier komt :-)). De reactie is dan meestal aah, he lan... (Ik kom uit Nederland).
In de middag hebben we cultuurlessen, Tai Chi, geschiedenislessen en volgende week nog meer. Woensdagmiddag zijn we vrij. Alles bij elkaar een heel vol programma, met eigenlijk net iets te weinig vrije tijd. Het huiswerk doen voor de Chinese taal schiet er een beetje bij in. Gelukkig heb ik vanochtend nog wel wat geleerd. Ik wil het heel graag doen, dus ik ga er nog steeds voor.
Als laatste wil ik graag nog melden (heb ook een stukje geschreven voor de Code-X nieuwsbrief) dat ik nu in een officieel basketbal team zit. Met een geweldig uniform! Het basketbal heeft me goed gedaan, ik voel de adrenaline weer stromen! Wel nog oppassen voor mijn implantaat, ik moet eigenlijk nog een bitje zoeken. Mijn eerste blauwe oog is namelijk al binnen ;-), een paas die niet voor mij bedoeld was, kwam recht in mijn gezicht! De schade valt mee, maar basketbal is toch altijd nog een hardere sport dan je in eerste instantie zou verwachten. Nu twee keer getraind en volgende week waarschijnlijk een wedstrijd. Als we die wedstrijd winnen gaan we door naar de volgende ronde! Duim voor me :-)
Op naar de tweede week Taiyuan!
donderdag 1 maart 2007
Kaart: waar gaan we heen?
Ik heb van verschillende kaarten van China een kaart gemaakt waarop met rode stippen staat aangegeven welke plaatsen we bezoeken en waar we verblijven. De belangrijkste plaatsen zijn inmiddels al een paar keer genoemd (Beijing, Taiyuan, Pinyao, Wutai Mountains, Houma, Xinjiang, Liuyi, Xi'an, back to Beijing), maar met een kaart erbij geeft het een veel beter beeld. Neem daar de kaarten in de linkerkolom bij, dan krijg je eerst een overzicht van de wereld, dan van China zelf, dan van de Shanxi Provincie en het beeld is compleet ;-).
donderdag 15 februari 2007
Wat ga we doen?
Met deze Expeditie gaan we met zo'n vijfentwintig jongeren tien weken naar China om het leven in China en de Chinese cultuur te leren kennen door als vrijwilligers mee te werken in een aantal sociale projecten in een kleine stad en op het platteland.
Drie weken universiteit
In de eerste drie weken van april verblijven we aan de universiteit van Taiyuan, de hoofdstad van de provincie Shanxi. We krijgen hier een taal- en inburgeringscursus. Daarnaast worden er excursies en meetings georganiseerd met Chinese jongeren.
Zes weken vrijwilligerswerk
Vervolgens begint het echte werk. We reizen naar verschillende plaatsen in het Zuiden van Shanxi, in en tussen de steden Houma en Xinjiang. Daar gaan we zes weken lang aan het werk in diverse community-projecten. We werken mee in het (buitenschoolse-) onderwijs, o.a. door met scholieren in het Engels allerlei culturele en maatschappelijke onderwerpen te behandelen en activiteiten te ondernemen. We wisselen ervaring en kennis uit inzake muziek en communicatie, kunst en cultuur. Ook werken we mee aan schoonmaakacties ter bescherming van het culturele erfgoed en maken aldoende kennis met de opvang en verzorging van weeskinderen, zieken en gehandicapten.
De drie belangrijkste projecten
"In het weeshuis ligt een belangrijke taak in de verzorgen van en de aandacht voor de kinderen, het schoonhouden en koken. Op het platteland wordt tijdens de oogst gewerkt bij een aantal families, die de extra steun goed kunnen gebruiken. Daarnaast wordt Engelse les gegeven. Daarvoor is grote belangstelling. De inkomsten die dat
zou kunnen opleveren, worden gebruikt voor de exploitatie van het weeshuis. We willen voorkomen dat ons verblijf een financiële last wordt voor de groep, die ons gastvrij huisvest en verzorgt. We willen daarvoor een reële, kostendekkende prijs betalen."
Het weeshuis in Houma
"Hier wordt een groep zeer jonge kinderen - de jongste was vier dagen en de oudste dertien jaar - verzorgd, die allemaal zwaar gehandicapt zijn. Nog steeds worden kinderen te vondeling gelegd door wanhopige ouders, die de opvoeding niet aan kunnen. Dat heeft te maken met diverse factoren. Hoewel weeskinderen, waarvan de ouders ook daadwerkelijk zijn overleden worden opgevangen in China, blijft er o.a. door de eenkindspolitiek, in het kader van de bevolkingsplanning en traditionele opvattingen, vooral in het platteland en in de kleine steden een groep kinderen over die aan hun lot dreigt te worden overgelaten. Vaak zijn dat kinderen met zware fysieke en verstandelijke handicaps. In het weeshuis worden die verzorgd en waar mogelijk wordt gezocht naar oplossingen om door operaties de handicap te verminderen en door te zoeken naar adoptie ouders."
Drie weken universiteit
In de eerste drie weken van april verblijven we aan de universiteit van Taiyuan, de hoofdstad van de provincie Shanxi. We krijgen hier een taal- en inburgeringscursus. Daarnaast worden er excursies en meetings georganiseerd met Chinese jongeren.
Zes weken vrijwilligerswerk
Vervolgens begint het echte werk. We reizen naar verschillende plaatsen in het Zuiden van Shanxi, in en tussen de steden Houma en Xinjiang. Daar gaan we zes weken lang aan het werk in diverse community-projecten. We werken mee in het (buitenschoolse-) onderwijs, o.a. door met scholieren in het Engels allerlei culturele en maatschappelijke onderwerpen te behandelen en activiteiten te ondernemen. We wisselen ervaring en kennis uit inzake muziek en communicatie, kunst en cultuur. Ook werken we mee aan schoonmaakacties ter bescherming van het culturele erfgoed en maken aldoende kennis met de opvang en verzorging van weeskinderen, zieken en gehandicapten.
De drie belangrijkste projecten
"In het weeshuis ligt een belangrijke taak in de verzorgen van en de aandacht voor de kinderen, het schoonhouden en koken. Op het platteland wordt tijdens de oogst gewerkt bij een aantal families, die de extra steun goed kunnen gebruiken. Daarnaast wordt Engelse les gegeven. Daarvoor is grote belangstelling. De inkomsten die dat
zou kunnen opleveren, worden gebruikt voor de exploitatie van het weeshuis. We willen voorkomen dat ons verblijf een financiële last wordt voor de groep, die ons gastvrij huisvest en verzorgt. We willen daarvoor een reële, kostendekkende prijs betalen."
Het weeshuis in Houma
"Hier wordt een groep zeer jonge kinderen - de jongste was vier dagen en de oudste dertien jaar - verzorgd, die allemaal zwaar gehandicapt zijn. Nog steeds worden kinderen te vondeling gelegd door wanhopige ouders, die de opvoeding niet aan kunnen. Dat heeft te maken met diverse factoren. Hoewel weeskinderen, waarvan de ouders ook daadwerkelijk zijn overleden worden opgevangen in China, blijft er o.a. door de eenkindspolitiek, in het kader van de bevolkingsplanning en traditionele opvattingen, vooral in het platteland en in de kleine steden een groep kinderen over die aan hun lot dreigt te worden overgelaten. Vaak zijn dat kinderen met zware fysieke en verstandelijke handicaps. In het weeshuis worden die verzorgd en waar mogelijk wordt gezocht naar oplossingen om door operaties de handicap te verminderen en door te zoeken naar adoptie ouders."
Abonneren op:
Posts (Atom)